Władysław Gomułka
Data i miejsce urodzenia	6 lutego 1905 Białobrzegi
Data i miejsce śmierci	1 września 1982 Konstancin
I sekretarz KC PZPR
Okres urzędowania	od 21 października 1956 do 20 grudnia 1970
Przynależność polityczna	Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik	Edward Ochab
Następca	Edward Gierek
Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Władysław Gomułka, ps. Wiesław (ur. 6 lutego 1905 w Białobrzegach Franciszkańskich (obecnie dzielnica Krosna), zm. 1 września 1982 w Konstancinie) - polski polityk, działacz komunistyczny, I sekretarz KC PPR (1943-1948), I sekretarz KC PZPR (1956-1970), poseł na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL II, III, IV i V kadencji.

Spis treści 1 Okres międzywojenny 2 Okres okupacji 3 Okres powojenny 3.1 PPR 3.2 PZPR 3.2.1 Marzec 1968 3.2.2 Polityka zagraniczna 3.2.3 Grudzień 1970 4 Publikacje 4.1 Bibliografia 5 Przypisy 6 Linki zewnętrzne

edytuj Okres międzywojenny

Urodzony w rodzinie robotniczej pielęgnującej tradycje patriotyczne. Naukę ukończył w wieku 12 lat. Od 1919 pracował jako ślusarz w przemyśle naftowym. W latach 1922-1925 działał w organizacji młodzieżowej PPS Siła. Został sekretarzem okręgu związku w Drohobyczu. W latach 1925-1926 należał do Niezależnej Partii Chłopskiej, od 1926 do Komunistycznej Partii Polski. W 1926 zorganizował strajk w kopalniach ropy w Drohobyczu, za co został aresztowany. Następnie działał w Związku Zawodowym Chemików na Górnym Śląsku. W 1932 przy kolejnym aresztowaniu, podczas organizowania strajku w Łodzi, odniósł ciężką ranę postrzałową, po której pozostał mu niedowład nogi. W 1934 został skazany na 5 lat więzienia za "działalność na szkodę państwa polskiego, a w interesie Rosji". Po prawie dwuletnim pobycie w więzieniach w Łodzi, Łęczycy i Białymstoku otrzymał krótki urlop zdrowotny, podczas którego pod fałszywym nazwiskiem wyjechał do ZSRR. W latach 1934-1935 przebywał w Moskwie, gdzie ukończył szkołę partyjną, Międzynarodową Akademię Leninowską. Po powrocie do kraju mieszkał w Świętochłowicach. W 1936 ponownie aresztowany, z przerwami przetrzymywany w więzieniu do wybuchu wojny.

edytuj Okres okupacji

Po kampanii wrześniowej, w czasie której wydostał się z więzienia w Sieradzu, po krótkim pobycie w Warszawie przedostał się do Białegostoku, później do Lwowa. Tam pracował w miejscowych zakładach papierniczych na stanowiskach kierowniczych. W 1941 przyjęty do WKP(b). Po ataku Niemiec na ZSRR, wiosną 1942 wrócił w krośnieńskie, gdzie wstąpił do PPR. Zakładał jej komórki na Podkarpaciu, a w lipcu 1942 przyjechał do Warszawy, gdzie został jednym z przywódców PPR. Od lipca 1942 sekretarz KW w Warszawie, od października 1942 członek KC, od stycznia 1943 członek sekretariatu KC, a od 23 listopada 1943 I sekretarz. Autor podstawowych dokumentów programowych, w tym wydanej w 1943 broszury "O co walczymy". Inicjator utworzenia KRN. Od sierpnia 1944 członek Biura Politycznego KC PPR^[1]. W rządzie lubelskim, a później w TRJN wicepremier i minister tzw. Ziem Odzyskanych.

edytuj Okres powojenny

edytuj PPR

22 czerwca 1946 wziął udział w naradzie wraz z Bolesławem Bierutem i doradcą sowieckim przy MBP płk Siemionem Dawidowem, na której omówił techniczne szczegóły fałszowania wyników referendum ludowego^[2]. W 1947 na spotkaniu liderów partii komunistycznych w Szklarskiej Porębie, na którym powstał Kominform, wygłosił mowę, w której stwierdził, że w Polsce nie powinien istnieć system jednopartyjny i że należy utrzymać podział na PPR i PPS. W czasie przemówienia wiele osób wyszło z sali. 10 sierpnia 1948 w trakcie obrad Biura Politycznego PPR w Sopocie podjęto decyzję o ostatecznym odsunięciu go za "prawicowe i nacjonalistyczne odchylenie" i zastąpieniu przez Bolesława Bieruta. On sam został kierownikiem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu. Następnie oskarżony, uwięziony w 1951, zwolniony w 1954 i usunięty z partii.

edytuj PZPR

Ponownie przyjęty do partii w 1956 w wyniku wypadków czerwcowych, dokooptowany w skład KC, 21 października wybrany I sekretarzem. 24 października 1956 wygłosił na wiecu ludności Warszawy na placu Defilad emocjonalne przemówienie, które zyskało mu powszechną sympatię. Po dramatycznych pertraktacjach z przybyłymi do Warszawy władzami sowieckimi, zdołał uzyskać wycofanie do baz zmierzających na Warszawę oddziałów radzieckich i częściową akceptację władz ZSRR dla umiarkowanych reform. W dniach 16–18 listopada przewodniczył polskiej delegacji do Moskwy, która uzyskała znaczne ustępstwa strony radzieckiej. W początkowym okresie swoich rządów realizował politykę umiarkowanych reform i odprężenia (zwaną odwilżą gomułkowską), czemu towarzyszyła dekolektywizacja rolnictwa, poprawa stosunków z Kościołem katolickim i pierwsze próby uzyskania od Niemiec potwierdzenia granicy na Odrze i Nysie Łużyckiej. W pierwszym okresie po październikowym przełomie Gomułka zyskał powszechną sympatię społeczeństwa. Pamiętano mu, że przesiedział lata w więzieniu za wierność swoim poglądom, a wybaczano to, że sam przyczynił się do powstania ustroju, w którym można było więzić za poglądy. Oczekiwano od niego spełnienia obietnic, gdy zaczął się z nich wycofywać, szybko stracił popularność. W 1960 zginęła w Krośnie w pożarze siostra Władysława Gomułki – p. Paczosowa.

W latach 60. XX wieku nastąpiło pogorszenie stosunków Państwa z Kościołem. W 1960 zniesiono święta Trzech Króli i Matki Boskiej Zielnej. W tym samym roku zabroniono nauki religii w budynkach szkół. Od 1961 władze lokalne pod wpływem władz centralnych zabraniały przeprowadzaniu Procesji Bożego Ciała na ulicach miast. W 1966 władze PRL nie dopuściły do pielgrzymki Papieża Pawła VI, który chciał uczcić 1000-lecie Chrztu Polski. Milicja "aresztowała" wędrującą kopię obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej. W okresie II Soboru Watykańskiego odmawiano paszportu do Rzymu arcybiskupowi Wrocławia – Bolesławowi Kominkowi, a później prymasowi Stefanowi Wyszyńskiemu.

edytuj Marzec 1968

W II połowie lat 60. zaostrzył kurs, zwiększając jednocześnie nacisk na "właściwe stosunki" z ZSRR, czego skutkiem było zdjęcie ze sceny Dziadów w reż. Kazimierza Dejmka. Inicjator kampanii antysemickiej w 1968, która spowodowała masową emigrację Żydów z Polski. Po wypadkach marcowych jego pozycja uległa osłabieniu. Na uwagę zasługuje fakt, iż sam był mężem Zofii (Liwy) Szoken – Polki pochodzenia żydowskiego, z którą miał syna – Ryszarda Strzeleckiego (ur. 1930 – w 1970 wiceminister)^[3].

edytuj Polityka zagraniczna

Popierał także interwencję LWP w Czechosłowacji w 1968, uważając, że przejęcie władzy w Czechosłowacji przez ekipę prozachodnią i proniemiecką zagrozi nieuznawanej i negowanej wówczas oficjalnie przez RFN granicy Polski na Odrze i Nysie Łużyckiej.

7 grudnia 1970 doprowadził do podpisania pomiędzy Polską a RFN układu, w którym RFN oficjalnie przyjęło do wiadomości zachodnią granicę Polski. Korzystając z tego niewątpliwego sukcesu w polityce zagranicznej postanowił wprowadzić podwyżkę cen na mięso i jego przetwory, co w konsekwencji doprowadziło do protestów społecznych.

edytuj Grudzień 1970

W grudniu 1970 na jego polecenie krwawo stłumiono (kilkadziesiąt ofiar śmiertelnych) robotnicze manifestacje na Wybrzeżu. 20 grudnia pod naciskiem zwolenników Edwarda Gierka zmuszony do ustąpienia ze stanowiska I sekretarza, a w 1971 przeniesiony na emeryturę. Sformułował wówczas tezę, w myśl której tak jak za upadek I RP odpowiadała ciemnota, warcholstwo i tendencje anarchiczne szlachty, a za klęskę II RP wg niego burżuazja, to grabarzem Polski Ludowej będzie klasa robotnicza^{potrzebne źródło}.

Napisane przez niego później pamiętniki wydano drukiem po raz pierwszy w 1994. Zmarł na raka płuc^[4] w Konstancinie. Na jego pogrzebie na Powązkach Wojskowych mowy pogrzebowe wygłosili: członek Biura Politycznego KC PZPR Kazimierz Barcikowski – w imieniu władz PZPR oraz Ignacy Loga-Sowiński – w imieniu współpracowników i przyjaciół.

edytuj Publikacje

• Dariusz Matelski, Antyniemiecka obsesja Gomułki, „Gazeta Wyborcza”, nr 137 (4850) z 15 czerwca 2005, s. 18.

edytuj Bibliografia

• Dariusz Matelski, Działalność Stowarzyszenia "Poznański Czerwiec '56" w latach 1989–2008. Książka dedykowana prof. Edmundowi Makowskiemu (1931–2000), (Poznań 2008), ISBN 978-83-87350-61-1

Przypisy

edytuj Linki zewnętrzne

• Biografia Władysława Gomułki
• Grudzień 1970
• Wybrane fotografie Władysława Gomułki niedopuszczone do publikacji przez peerelowską cenzurę w latach 1959-1981
• Protokół przemówienia Gomułki wygłoszonego w Lublinie w dniu 21 sierpnia 1944

p • d • e I sekretarze KC PZPR Bolesław Bierut • Edward Ochab • Władysław Gomułka • Edward Gierek • Stanisław Kania • Wojciech Jaruzelski • Mieczysław Rakowski

p • d • e Rząd Tymczasowy Rzeczypospolitej Polskiej W dniu zaprzysiężenia Edward Osóbka-Morawski • Władysław Gomułka • Stanisław Janusz • Edward Bertold • Konstanty Dąbrowski • Tadeusz Kapeliński • Józef Maślanka • Stefan Matuszewski • Hilary Minc • Teodor Piotrowski • Jan Rabanowski • Stanisław Radkiewicz • Wincenty Rzymowski • Stanisław Skrzeszewski • Wiktor Trojanowski • Edmund Zalewski • Michał Rola-Żymierski Późniejsi członkowie rządu Michał Kaczorowski • Franciszek Litwin • Edward Ochab • Jerzy Sztachelski • Henryk Świątkowski

p • d • e Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej W dniu zaprzysiężenia Edward Osóbka-Morawski • Władysław Gomułka • Stanisław Mikołajczyk • Konstanty Dąbrowski • Tadeusz Kapeliński p.o. • Michał Kaczorowski • Władysław Kiernik • Władysław Kowalski • Franciszek Litwin • Stefan Matuszewski • Hilary Minc • Jan Rabanowski • Stanisław Radkiewicz • Wincenty Rzymowski • Jan Stańczyk • Jerzy Sztachelski • Henryk Świątkowski • Mieczysław Thugutt • Stanisław Tkaczow • Czesław Wycech • Michał Rola-Żymierski Późniejsi członkowie rządu Józef Cyrankiewicz • Stefan Jędrychowski • Adam Kuryłowicz • Józef Putek • Feliks Widy-Wirski p.o.

p • d • e Pierwszy rząd Józefa Cyrankiewicza W dniu zaprzysiężenia Józef Cyrankiewicz • Władysław Gomułka • Antoni Korzycki • Wincenty Baranowski • Jan Dąb-Kocioł • Konstanty Dąbrowski • Stefan Dybowski • Ludwik Grosfeld p.o. • Michał Kaczorowski • Włodzimierz Lechowicz • Tadeusz Michejda • Hilary Minc • Zygmunt Modzelewski • Edward Osóbka-Morawski • Bolesław Podedworny • Józef Putek • Jan Rabanowski • Stanisław Radkiewicz • Kazimierz Rusinek • Wincenty Rzymowski • Stanisław Skrzeszewski • Henryk Świątkowski • Feliks Widy-Wirski p.o. • Michał Rola-Żymierski Późniejsi członkowie rządu Czesław Bąbiński • Jakub Berman • Hilary Chełchowski • Tadeusz Dietrich • Tadeusz Gede • Mieczysław Hoffman • Witold Jarosiński • Bolesław Jaszczuk • Stefan Jędrychowski • Kazimierz Mijal • Marian Minor • Ryszard Nieszporek • Roman Piotrowski • Mieczysław Popiel • Adam Rapacki • Konstanty Rokossowski • Bolesław Rumiński • Jan Rustecki • Marian Spychalski • Eugeniusz Stawiński • Ryszard Strzelecki • Jerzy Sztachelski • Wacław Szymanowski • Eugeniusz Szyr • Julian Tokarski • Władysław Wolski • Aleksander Zawadzki • Adam Żebrowski • Kiejstut Żemaitis