Park miejski – publiczna zorganizowana miejska przestrzeń zielona pełniąca funkcje wypoczynkowe i rekreacyjne, a niekiedy także sportowe lub inne. Zazwyczaj zajmuje większą powierzchnię i pełni bardziej złożone funkcje niż ogród miejski. W parku wyznaczone są ścieżki i trasy do spacerowania (zwykle wybrukowane lub wyasfaltowane), w jego obrębie znajdują się także obiekty małej architektury (kosze na śmieci, ławki, latarnie itp.), a często również szalety, place zabaw, amfiteatry, altany, fontanny czy pomniki.

Parki miejskie są namiastką lasu. Najbardziej typowymi roślinami są tam drzewa, m.in. lipa drobnolistna, dąb szypułkowy i bezszypułkowy, kasztanowiec zwyczajny i klon zwyczajny. Parki są też miejscem bytowania zwierząt, głównie ptaków i małych ssaków.

Pierwsze parki miejskie zaczęto tworzyć w XVII w. we Francji i krajach niemieckich. Najstarszym polskim parkiem miejskim jest Stary Park w Kaliszu założony w 1798 r., największym z kolei Leśny Park Kultury i Wypoczynku Myślęcinek w Bydgoszczy, liczący ok. 830 ha.

Niektóre zespoły parkowe mają status zabytków przyrody.

Zobacz też:

• park
• historia parków miejskich